بررسی منشأ بازدهی دیفای و دلایل فروپاشی آن در بهار

بازدهی در امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) از کجا می‌آید؟ این سوالی است که بسیاری از سرمایه‌گذاران و تحلیل‌گران در فضای رمزارزها مطرح می‌کنند. درک منشأ این بازدهی برای ارزیابی پایداری و ریسک‌های مرتبط با آن حیاتی است. در واقع، بازدهی دیفای عمدتاً از سه منبع اصلی نشأت می‌گیرد: وام‌دهی، تأمین نقدینگی و استخراج نقدینگی (liquidity mining). وام‌دهی در دیفای به کاربران امکان می‌دهد تا دارایی‌های خود را به دیگران قرض دهند و در ازای آن سود دریافت کنند. این سود معمولاً بر اساس عرضه و تقاضا برای دارایی‌های خاص تعیین می‌شود و می‌تواند بسیار متغیر باشد. تأمین نقدینگی شامل واریز دارایی‌ها به استخرهای نقدینگی در صرافی‌های غیرمتمرکز (DEX) است که در ازای آن، کاربران بخشی از کارمزدهای معاملاتی را دریافت می‌کنند. استخراج نقدینگی نیز نوعی پاداش اضافی است که پروتکل‌ها برای جذب نقدینگی بیشتر به کاربران ارائه می‌دهند و معمولاً به شکل توکن‌های حاکمیتی پروتکل پرداخت می‌شود.

فروپاشی بازدهی دیفای در بهار امسال به دلایل متعددی رخ داد. یکی از دلایل اصلی، کاهش کلی اشتیاق به ریسک (risk-on) در بازارهای مالی گسترده‌تر بود که به دنبال افزایش نرخ بهره توسط بانک‌های مرکزی و نگرانی‌ها از رکود اقتصادی اتفاق افتاد. این امر منجر به خروج سرمایه از دارایی‌های پرریسک‌تر مانند رمزارزها و به تبع آن، کاهش تقاضا برای وام‌دهی و تأمین نقدینگی در دیفای شد. علاوه بر این، برخی از پروتکل‌های دیفای با مشکلات نقدینگی و ورشکستگی مواجه شدند که اعتماد سرمایه‌گذاران را خدشه‌دار کرد. کاهش نوسان در بازار رمزارزها نیز به نوبه خود، جذابیت استراتژی‌های معاملاتی مبتنی بر نقدینگی را کاهش داد و بازدهی را تحت تأثیر قرار داد. این عوامل در مجموع باعث شدند که بازدهی‌های بالای گذشته در دیفای به شدت کاهش یابد و بسیاری از سرمایه‌گذاران با زیان مواجه شوند.